تقن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) نام مردی تیرانداز. و یضرب بجوده رمیه المثل، یقال: فلان بن تقن؛ یعنی فلان استاد است در تیر انداختن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد).