تقوی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع اِ) ممال تقوی. صاحب غیاث اللغات در ذیل تَقوی آرد: در استعمال فارسیان گاهی بکسر واو نیز مستعمل است -انتهی :
چو نفس نامیه قومی ز لشکرش را دید
که پشت پای زدند از گزاف تقوی را.انوری.
این تقویم تمام که با شاهدان شهر
ناز و کرشمه بر سر منبر نمیکنم.
حافظ (دیوان چ قزوینی ص243).