تکامیشی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مغولی، اِ) مأخوذ از تازی(1)تعاقب و نیک کوشیدن در راندن. (ناظم الاطباء). به لغت مغولی تکاپوی به تعجیل و سرعت بود. (سنگلاخ چ لندن ص157) : و فوجی از بهادران لشکر فیروزی اثر ایشان را تکامیشی نموده همه را از پای درآوردند... (حبیب السیر جزء 3 از ج 3 ص159 س 20).
(1) - این کلمه مغولی است نه مأخوذ از تازی.