تکبیر گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گُ تَ] (مص مرکب)اللهاکبر گفتن. خدای را به بزرگی یاد کردن :پس عمر سه بار تکبیر گفت. (تاریخ قم ص301).
اگر میرد کمال از عشق آن روی
به روح پاک او گویند تکبیر.
کمال خجندی (از آنندراج).
رجوع به تکبیر شود.