تکژ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ / کُ / کِ] (اِ) استخوان انگور بود و بعضی تکس خوانند. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص179). دانهء انگور که میان غژم بود و آنرا تکس و تکش نیز گویند. (شرفنامهء منیری). استخوان میان انگور باشد یعنی دانهء او. (اوبهی). استخوان و تخم انگور باشد. (برهان) (آنندراج). هسته و تخم انگور. (ناظم الاطباء). استخوان باشد و تکش نیز گویند به شین معجم. ابوالعباس گفت :
تکژ نیست گویی در انگور او
همه شیره دیدیم یکسر رزش(1).
(صحاح الفرس).
و رجوع به تکز و تکس و تکسک و تکش شود.
(1) - ن ل: زرش. و رجوع به احوال و اشعار رودکی ج 3 ص 1160 و حاشیهء برهان دکتر معین ج 1 ص 504 شود.