تکظکظ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ کُ] (ع مص) به اندازهء پری شکم خوردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || راست نشستن وقت طعام خوردن، یقال: فلان یتکظکظ عند الاکل؛ ای ینتصب قاعداً کلما امتلا بطنه واکتظ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر