تکلیف کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ دَ] (مص مرکب)فرمان کاری دادن و حکم به اجرای امری کردن و زحمت دادن. (ناظم الاطباء) : شار را با تخت بند پیش خویش خواند و تکلیف کرد که به تحریر این نامه قیام نماید. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص345).
هشدار که مقتضای پیری
تکلیف کند به گوشه گیری.
واله هروی (از آنندراج).
رجوع به تکلیف و دیگر ترکیبهای آن شود.