تکلیف کش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ / کِ] (نف مرکب)زحمت کش. فرمانبردار. که رنج و سختی تحمل کند. که زحمت کشد و رنج برد :
بدهم این زر را بدین تکلیف کش
تا دو سه روزی شود از قوت خوش.مولوی.
رجوع به تکلیف و دیگر ترکیبهای آن شود.