تکمیل دادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (مص مرکب) کامل کردن. کمال دادن. به حد تمامی و نیکویی رسانیدن :
سایه ای کز مدد مد سوادش داده ست
دست کحال قضا دیدهء دین را تکمیل.
انوری.
رجوع به تکمیل شود.