«لغت نامه دهخدا»
[تَ کُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب)بمعنی دویدن بپای خود و دوانیدن اسب چه تک بمعنی دویدن بپای خود و تا مخفف تاز است بمعنی دوانیدن اسب. (غیاث اللغات). رجوع به تک و تاز و تک و دیگر ترکیبهای آن شود. - خود را از تک و تا نینداختن؛ اقرار نکردن به ضعف و ناتوانی. و خود را تواناتر از آنچه هست نشان دادن. (از فرهنگ عامیانهء جمالزاده).