تکیه جای

«لغت نامه دهخدا»

[تَ یَ / یِ] (اِ مرکب) محل آسایش و پناهگاه و ملجأ. (ناظم الاطباء). تکیه گاه. (آنندراج) :
برون از جهان تکیه جایی طلب کن
ورای خرد پیشوایی طلب کن.خاقانی.
چو آن یاوری نیست در دست و پای
که در مهد مینو کنم تکیه جای.نظامی.
خستگان را به مژدهء صحت
تکیه و تکیه جا فرستادی.عرفی (از آنندراج).
رجوع به تکیه گاه شود.