«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (اِ مرکب) بر وزن و معنی تگاب است که زمین پست پرآب و علف. || ظرفی که به عربی قیف میگویند. || جنگ و خصومت. || پرده ای از موسیقی. (برهان). به همهء معانی رجوع به تکاو و تگاب شود.