«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَ کَ دَ] (مص مرکب) دویدن. تاخت زدن. با شتاب دویدن : نی آنکه خود بگوشهء عزلت نهان شوی حرصت کند به مغرب و مشرق تگاوری. ظهیری.
