تگدی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَدْ دی] (اِ) گدایی و دریوزه گری. (ناظم الاطباء). گدیه کردن. (آنندراج) :
به چهارسوی تگدی چو مشتری کردن
نهاده ست شب و روز پای دکانش.
شفائی (از آنندراج).
رجوع به تکدی شود.