تگ زدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ زَ دَ] (مص مرکب) دویدن. تاخت زدن. با شتاب رفتن :
هزار سال بگرد حریم او نرسد
به پای آهو اگر تگ زند چو نافه عبیر.
اثر (از آنندراج).