تگل

«لغت نامه دهخدا»

[تِ گَ] (اِ) پارچه بود که بر جامهء پاره بدوزند و آنرا پینه خوانند و به تازی رقعه خوانند. (فرهنگ جهانگیری) (از فرهنگ رشیدی). پارچه و رقعه که بر جامه پینه کنند. (برهان). به کسر اول و گاف پارسی مفتوح وصله و پینه که بر جامه زنند. (حواشی و تعلیقات فیه ما فیه چ فروزانفر ص275) :
چو ریسمان شده ام زانکه سوزن هجرت
همی زند به قبای دلم هزار تگل.
مولوی (از فرهنگ جهانگیری).
فرعون ز فرعونی آمنت بجان گفته
بر خرقهء جان دیده زایمان تگلی(1) دیگر.
مولوی (بنقل فروزانفر در فیه مافیه ص276).
(1) - تکلی (دیوان کبیر چ فروزانفر ج 2 ص 274).