تگ و پوی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) تک و پوی. تاخت و دو. تکاپو. دویدن و رفتن با شتاب: در اثنای آن تگ و پوی و جست و جوی بر در وثاق ماهرویی گذشت. (سندبادنامه ص236). و شاهزاده از جست و جوی و اسب از تگ و پوی فروماند. (سندبادنامه ص253). || جستجو و تفحص. تک و پوی. تکاپوی :
هزارگونه غم از هر سویی است دامنگیر
هنوز در تگ و پوی غم دگر می گشت.
سعدی.