تلاتوف

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِ) شور و غوغا. (برهان) (فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ رشیدی). شور و غوغا و بر هم خوردگی و آشفتگی. (انجمن آرا) (آنندراج) :
به چرخ اختر از بیم دیوانه دیو
زمین با تلاتوف و که با غریو.
اسدی (از انجمن آرا).
رجوع به تلاتوف شود. || (ص) آن بود که خویشتن را پلید دارد و جامه ها از پلیدی بپرهیز ندارد و مردم را دل از وی و پلیدی وی نفرت گیرد. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص247). و کسی را نیز گفته اند که خود را چرکین و پلید نگهدارد و از کثافت و نجاست پرهیز نکند و مردم از او نفرت کنند. (برهان) (از فرهنگ جهانگیری) (از فرهنگ رشیدی) (از اوبهی) (از انجمن آرا) (از آنندراج) :
زنی پلشت و تلاتوف و اهرمن کردار
نگر نگردی از گرد او که گرم آیی.
شهید (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص247).
نباشد فیلسوف آن کس که باشد
بهر زشتی و ناپاکی تلاتوف.
فخری اصفهانی (از انجمن آرا).
یعنی آلوده و آمیخته. (انجمن آرا) (آنندراج). رجوع به تلاتف شود.