تلاقی افتادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ اُ دَ] (مص مرکب) بهم رسیدن. تلاقی کردن :
کج را با راست گر تلاقی افتد
چون تیر و کمان زیاده از یکدم نیست.
واعظ قزوینی.