تلاوت

«لغت نامه دهخدا»

[تِ وَ] (ع مص) تلاوه. خواندن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی). خواندن قرآن و جز آن. (آنندراج). خواندن با قرائت و اندیشه و تأمل. (ناظم الاطباء) :
اگر خدای جهان را سمیع می دانی
مکن بلند برای خدا تلاوت را.
صائب (از آنندراج).
رجوع به تلاوه شود.