تلخ خو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص مرکب) درشت خو. (ناظم الاطباء). بدخو و پرغضب :
مخور تنها گرت خود آب جوی است
که تنهاخور چو دریا تلخ خوی است.نظامی.