تلخ رویی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (حامص مرکب) بدخویی. تنگ خویی. درشت کردن روی. تلخ ساختن جبین و رخسار :
چو دریا در دهد بی تلخ رویی
گهر بخشد چو کان بی تنگ خویی.نظامی.
چون بحر کنم کناره(1)شویی
اما نه ز روی تلخ رویی(2).نظامی.
با وحش بهم سرودگویی
بهتر که به خانه تلخ رویی.نظامی.
(1) - ن ل: گناه شویی.
(2) - ن ل: تلخ گویی. و در این صورت شاهد تلخ روئی نیست.