تلخ رویی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ دَ] (مص مرکب) تلخ کردن روی. ترش کردن روی. بی دماغ شدن. ناخوش داشتن روی و جبین :
دیده با شور سرشکم تلخ رویی می کند
عاقبت از شورش اشکم دل دریا گرفت.
(مؤلف بهار عجم).