تلخی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کَ دَ] (مص مرکب)خشونت و تندی کردن. بدخویی کردن. درشتی کردن :
گر نمکدان پرشکر خواهی مپرس
تلخیی کان شکرستان می کند.سعدی.
رجوع به تلخی و دیگر ترکیبهای آن شود.