تلمک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ لَمْ مُ] (ع مص) چشیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): ماتلمک بلماک؛ ای ماذاق شیئاً. (اقرب الموارد). || لیسیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || زنخ پیچیدن شتر و زبان گرد دهان برآوردن بعد خوردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || جنباندن دو فک است، بگفتن یا زیاد طعام خوردن. (از اقرب الموارد).