تلیل

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع اِ) گردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و له تلیل کجزع السحوق؛ ای عنق. (اقرب الموارد). ج، اتله، تلل، تلائل. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). || (ص) بر زمین زده یا بر گردن و روی افکنده، نعت است از تل چنانکه گویند: تله للجبین کما یقال کبه لوجهه. (از منتهی الارب). مصروع. حالت سجده. (ناظم الاطباء). ج، تَلّی. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).