تماجامیشی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مغولی، اِ) لغت مغولی است بمعنی مضایقه باشد. چنانکه در تاریخ وصاف در بیان جلوس ارغون خان مذکور است که چون ایلچی به خدمت هولاجو رسید در جواب گفت: با ارغون تماجامیشی یعنی مضایقت کجا می رود. و نیز در تاریخ غازانی، در ولیعهد کردن چنگیزخان، اوکتای را ذکر کرده : یافته که جغتای اینجا حاضر نیست مبادا که چون من درگذرم سخن مرا دیگر کرده در ملک تماجامیشی کند. (سنگلاخ چ لندن ص161). || ستیزگی و خصومت و مناقشه و منازعه. (ناظم الاطباء) : و مقرر فرمودند که لشکری که با بایجو و جرماغون پیش از آن جهت تماجامیشی فرستاده بودند. (رشیدی). و لشکری که هم به جهت تماجامیشی، با طیربهادر به جهت کشمیر و هند فرستاده بودند. (رشیدی). رجوع به مادهء قبل شود.