تماشارو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ / رُو] (نف مرکب) که بتماشا رود. تماشارونده. تفرج کننده. ج، تماشاروان :
تماشاروان(1) باغ بگذاشته
مغان از چمن رخت برداشته.نظامی.
رجوع به تماشا و دیگر ترکیبهای آن شود.
(1) - ن ل: تماشا گران، در این صورت شاهد تماشارو نیست