«لغت نامه دهخدا»
[تَ مَتْ تُ بُ دَ] (مص مرکب) منفعت برداشتن. و منفعت بردن و حظ نفس برداشتن. (ناظم الاطباء) : ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن تمتع بیش از فرزند مردم می توان بردن. صائب (از آنندراج). رجوع به تمتع و دیگر ترکیبهای آن شود.