«لغت نامه دهخدا»
[تُ تُ] (ع اِ) سماق که به فارسی تتم گویند. (منتهی الارب). سماق. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). و به کسر هر دوی فوقانی [ تِ تِ ] به عربی سماق را گویند که در آش و طعام کنند. (برهان). رجوع به سماق و تحفهء حکیم مؤمن و گیاه شناسی ثابتی ص173 شود.