«لغت نامه دهخدا»
[تَ مَتْ تی] (ع مص از «م ت ت»)دراز شدن. (منتهی الارب). تمطی. (اقرب الموارد). || اعتماد کردن و زیر پای نهادن تا ببرد آن را. اصله تمتت و لم یسمع. (منتهی الارب). اعتمال در ریسمان برای بریدن آن و اصل آن تمتت است. (از اقرب الموارد).