تمرق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَرْ رُ] (ع مص) موی برافتادن و برون آمدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). منه المثل: رویدالغز و یتمرق؛ ای امهل الغزو حتی یخرج الولد. واصله ان امرأه کانت تغزو فحبلت فذکر لها الغزو فقالت ذلک فذهب مثلا. (منتهی الارب)(1) (ناظم الاطباء). || برکنده شدن موی. || به مریق رنگ گرفتن جامه. || پراکنده شدن و ریختن موی از بیماری و جز آن. (از اقرب الموارد).
(1) - در اقرب الموارد ذیل انمراق آمده است.