تمکین دادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (مص مرکب)تمکین کردن. مدح و وقع گذاشتن. (از آنندراج) : و بهمن او را عزل فرمود و بجای او کیرس(1) را بگماشت و تمکین داد. (فارسنامهء ابن البلخی). و بعد آن کرمان بگرفتند، او را تمکین تمام دادند. (فارسنامهء ابن البلخی ص117).
مهابتت چو برافروزد از عتاب جبین
بکار خویش فلک را نمی دهد تمکین.
شفیع اثر (از آنندراج).
(1) - ن ل: کیسرش.