تمکین نهادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نِ / نَ دَ] (مص مرکب)تمکین کردن. اطاعت کردن :
جوانمرد شاطر زمین بوسه داد
ملک را ثنا گفت و تمکین نهاد.
سعدی (از آنندراج).