«لغت نامه دهخدا»
[تَ مَلْ لُ] (ع مص) در کیش و شریعت درآمدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || خوی آوردن تب. || گرم گردیدن درون استخوان. || بی آرامی کردن از بیماری و از اندوه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). بخود پیچیدن از درد و غم. (از اقرب الموارد)، یقال: هو یتملل اذا لم یستقر من الوجع کانه علی مله. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به تململ شود. || ساختن چوب و قبضهء شمشیر و چوب پشت کمان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || شتاب کردن در رفتار. (از اقرب الموارد).