«لغت نامه دهخدا»
[تَ مْ] (ع اِ) زراندودگی و کنایه از سخنهای تملق و فریب. (غیاث اللغات) (آنندراج) : من می اندیشم که بلطایف حیل و بدایع تمویهات گرد این غرض درآیم. (کلیله و دمنه). رجوع به تمویه شود.