«لغت نامه دهخدا»
[تُمْ می] (ع اِ) پاره ای از موی و مانند آن که به کسی دهند تا بدان گلیم خود را درست و تمام سازد. ج، تُمَم و تِمَم (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به تمم شود.