تمیم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) ابن ابی بن مقبل(1) از بنی عجلان. شاعر عهد جاهلی بود. او اسلام را درک کرد و اسلام آورد. دیوان او را ابوسعید سکری و ابوعمر شیبانی و نیز اصمعی و طوسی و باز ابن السکیت گرد کرده اند. رجوع به اعلام زرکلی ج1 ص165 و البیان و التبیین ج1 ص202 و فهرست ابن الندیم و لباب الالباب ج1 ص115، 323 و عقد الفرید ج2 ص325 و ج3 ص302 و ج6 ص167 و الاصابه ج1 ص195 شود.
(1) - در الاصابه نام وی چنین آمده است: تمیم بن مقبل بن عوف حنیف بن قتییه بن العجلان بن کعب بن ربیعه بن عامربن صعصعه ابوکعب...