تن افکندن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ اَ کَ دَ] (مص مرکب) تن اندرافکندن. تن برافکندن. حمله ور شدن. هجوم بردن :
از آن پس تن افکند بر دیگران
همی زد به تیغ و به گرز گران.
اسدی (گرشاسبنامه ص 375).
رجوع به تن اندرافکندن و تن برافکندن شود.