تن اندرافکندن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ اَ دَ اَ کَ دَ] (مص مرکب) تن برافکندن. تن افکندن. حمله بردن :
به شهر اندرافکند تن با سپاه
فروزد به باره درفش سیاه.اسدی.
رجوع به تن افکندن و تن برافکندن شود.