«لغت نامه دهخدا»
[تَمْ کَ / کِ] (حامص مرکب)تنباکو کشیدن : تنباکو کشی به گلعذران چه خوش است سنبل به لب چشمهء حیوان چه خوش است دودش بمثال زلف در هر نفسی بر عارض مهوشان پریشان چه خوش است. نخلی.