تنبو

«لغت نامه دهخدا»

[تَمْ] (اِ) نوعی از خیمه. (آنندراج) (بهار عجم) (از ناظم الاطباء) :
باد در وی چو آب در غربال
خاک بر فرق این کهن تنبو.
سنجر کاشی (از آنندراج).