تن تنها

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نِ تَ] (ترکیب وصفی، ق مرکب)(1) واحد. (آنندراج). یکتا و منفرد و یگانه. (ناظم الاطباء) :
اگر دو یار موافق زبان یکی سازند
فلک چه یک تن تنها چه می تواند کرد.
صائب (از آنندراج) (بهار عجم).
تنتواس.
[ ] (ع اِ) نوعی سنگ. (ازدزی ج1 ص153).
(1) - ناظم الاطباءء بفک کسرهء اضافه و بصورت مرکب آورده ولی ظاهراً ترکیب اضافی، بصورت [ تَ نِ تَ ] است.