تندرأی

«لغت نامه دهخدا»

[تُ رَءْیْ] (ص مرکب)کوتاه اندیش. (غیاث اللغات). کنایه از ناعاقبت بین و کوته اندیش. (آنندراج). بی پروا و بی فکر و بی اندیشه و غافل. (ناظم الاطباء). تندرای :
مکن مردم آزاری ای تندرای
که ناگه رسد بر تو قهر خدای.
سعدی (از آنندراج).
رجوع به تند و دیگر ترکیبهای آن شود.