تندرو

«لغت نامه دهخدا»

[تُ رَ / رُو] (نف مرکب) چالاک و تیزرفتار. (آنندراج). سریع و سریع الحرکه. تیزرفتار. (ناظم الاطباء). تندرفتار. تیزتک. تیزرفتار. تیزرو. سریع السیر :
چو بشنید پند جهاندار نو
پیاده شد از بارهء تندرو.فردوسی.
نیا را بدید از کران، شاه نو
برانگیخت آن بارهء تندرو.فردوسی.
تا برآید از پس آن میغ باد تندرو
آسمان چون رنگ بزداید ز میغ گردرنگ.
منوچهری.
چون تک اندیشه به گرمی رسید
تندرو چرخ به نرمی رسید.نظامی.
گر کمیت اشک گلگونم نبودی تندرو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع؟
حافظ.
رجوع به تند و دیگر ترکیبهای آن شود.