تندگوی

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (نف مرکب) تندگفتار. که سخن درشت گوید. تلخ گفتار :
قوی استخوانها و بینی بزرگ
سیه چرده و تندگوی و سترگ.فردوسی.