«لغت نامه دهخدا»
[تَ دُ خَ / تُ دُ خُ] (ص مرکب، از اتباع) تار و مار که زیروزبرشده و ازهم پاشیده باشد. (برهان). تار و مار و زیر و زبر و سرنگون و ازهم پاشیده. (ناظم الاطباء). تند و خوند. رجوع به مادهء بعد شود.