تندیسه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَ / سِ] (اِ مرکب) بمعنی تندیس است که تمثال و صورت و مانند و غیره باشد. (برهان). پیکر و تصویر و تمثال. (ناظم الاطباء). صورت که پیکر نیز گویندش. (شرفنامهء منیری). بمعنی تندس است. (فرهنگ جهانگیری) :
بیاراست آن را به مه پیکران
به اشکال تندیسهء بیکران.
معروفی (از فرهنگ جهانگیری).
رجوع به تندیس شود.