تنغم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَغْ غُ] (ع مص) سخن نرم گفتن. (تاج المصادر بیهقی). سخن آهسته گفتن، یقال: سکت فماتنغم(1). || آهسته سرائیدن. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - در اقرب الموارد: سکت فماتنغم؛ ای ماتکلم، یقال: انه لیتنغم بشی ء؛ ای یتکلم به.