«لغت نامه دهخدا»
[تَ نَفْ فُ] (ع مص) نازیدن بر افزونتر از آنچه دارد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || باد سخت وزیدن: تنفجت الریح علی الناس؛ خرجت علیهم عاصفه و هم غافلون. (از اقرب الموارد).